Baha

Isang linggong walang patid ang ulan

Isang lingo naghihirap ang sambayanan

Mga, parke, eskwelahan, palengke’t simbahan

Napapalibutan ng tubig na sanhi ng ulan

Mga kabahayan, kalsada at gusali wala ng pinipili

Patuloy sa pag agos, pag pasok at pag wasak sa tahanang munti

Lubog na ari-arian, basang basa pa sa kalungkutan

Kumakalam na sikmura, lamig sa buong katawan

Ramdam ang ngitngit ng kalakisan, ang lupit tagos sa laman

Mga saksakyan na dati hari ng kalsada, ngayon lumulutang na,

Mga Bangka dating ginagamit sa dagat ngayon nasa kalye na

Iba na, iba na.. ako’y nababahala na, panahong ito dulo’t ay pinsala

Wala na tayong lupang makita,  ang bayan  waterworld na

Tama na, tama na, nawa’y tumigil  na kami’y wala ng lakas kung ito’y ay magpapatuloy pa

Hindi ako handa sa ganitong eksena sapagka’t akoy walang buta at salbabida

Ayaw kung mamatay sa pagkalunod sa baha

Ito’y walang hustisya.

Ulan

Ang ulan ay isang biyaya mula sa kalingitan

Hatid  nito ay magandang pag usbong ng mga bulaklak at mga halamang uhaw na uhaw

 sa mga tuyong kalupaan...

sa malalim na kahulugan

para sa iba ito ay isang romatikong panahon  para sa mga tayong punong puno ng pagibig at pag asa

ang pagtampisaw sa ulan at sa patuloy na pag agos nito kasabay ng tuwa at kagalakan

bagamat sa iba’y panibugho at kalungkutan na sumisimbulo sa madilim na kalangitan

ang pag buhos mula sa langit, ay kasabay ng pag iyak sa mga ala-alang kumukurot haggang sa kailaliman ng damdaming pinabibigat ng mga nakalipas na pangyayari...

dalawang magka- ibang damdamin, dalawang pananaw na na dala ng mahiwagang ulan..

ano pa man ang dulot nito ating sariwaan ang momentong nag papa labas ng ngiting matatamis sa kabila ng pag luha ng langit.